IDENTALISTYCZNY SUICIDE

To wszystko zaczęło się zimny zimowy poranek, gdy pacjent wstaje sobie sprawę, że nie było to samo, że coś się stało w środku, a jego dyskomfort wobec ludzkiego życia osiągnęła środki niezrównoważonych, że zima była nie do zniesienia, święta Nie wyjęli z niej łez ani uśmiechu, co dało jej długo oczekiwany świąteczny obiad z jej tradycyjnym pieczonym indykiem, który wraz z sałatką z jabłek był jej ulubionym gulaszem. Crabby nawet toaletowych wyszedł z domu po raz pierwszy widział brzydki i zamieszkania, nawet przeklęty wilgoć stary szczycił przez drzewa wokół niego, i chwalił się, że wszystkie gospodarstwa domowe w czasach tylko ciepło utrzymuje świeży, wydawało się szalony i hańba przetrwały z alergią wilgoci tylko duma świeżością jego domu, i byłoby korzystne nie kiedykolwiek żył.

Aby zakończyć, obok monologu o domu przyszedł nagle wspomnienia o swoich bliskich zmarłych i ukrytych w domu: jej rodziców, brata i kilka zwierząt, w tym najbardziej ukochanego, owczarka niemieckiego, który zwany Chihiro.

Zastanawiał się, jak mógł żyć tak długo tam, jak nie mają odwagi pójść do śmierci rodziców, dlaczego nie chwycić tiliches i zdjął zobaczyć świat, a przynajmniej przeniosła się do innego domu. Aby poszły do ​​domu przed nimi, byłby wystarczająco, ale nie, on pozostał wierny swemu słowu, w pamięci swoich rodziców, obietnica zrobił bratu na łożu śmierci, że zadba o swoje rośliny i ryby.

On zestarzał się przedwcześnie i dusza są znacznie niższe, uznając, że nie do zniesienia ogrom poglądów, które pochodziły z tego domu, wspomnienia z dzieciństwa, plusów i minusów, nieliczne sukcesy i niepowodzenia, jego życie w samotności, jego życie między proste rutyny i jego upór w poszukiwaniu nieustannego powtarzania robienia tego, co on zawsze robi, nadając sens jego życiu; po śmierci ostatniej z jego krewnych, Cioci Adeli, nikt go nie odwiedzał, był nieobecnym mężczyzną, samotnym i bez cielesnej miłości. Na domiar wszystkiego, jedyne, co pozostało, przywiązanie do tego domu zniknęło, więc samo życie wydawało się bezsensowne, banalne i niezwykle kosztowne. Nawet gdy wiedziałem, że każde ludzkie doświadczenie wymaga straty lub utraty; skoro wygrywanie bez utraty nie leży w naturze ludzkiej, to strata staje się niezbędna do działania maszyny życiowej; teraz nie miał nic do stracenia, tylko jego ciało jest zdrowe.

Przechodząc z dala od domu, przypomniał sobie kilka akapitów pisał o domu i zaczął recytować głośno, może to był czar być wartość przeciąć ostatni kabel i wreszcie zakończyć swoje rezygnacje:

Obojętny zakątek, miejsce na pomieszanie, miejsce kolosalnych bitew o ludzkie rozróżnienie. Gniazdo rodzin, niezbędne ogrodzenie, dom.

Wyczerpana, znużona przyjemnością rozsądku, znużona upałem zaimpregnowanym przez śmiertelne dłonie na jej ścianach, pozwoliła sobie odpocząć w przestrzeniach bez rzeczy.

Przed osiągnięciem w ostatnim czasie siedlisko, dzielić życie z ludźmi, słyszałem narzeka siebie, wydawało prymitywny rzec, spostrzeżenia, narzeka, że ​​powiedział:

Ludzie szukają ruchów swojej wolności i dążą do doskonałości, postrzegają ciało ciałem i duszą za pomocą koncepcji tautologicznych. Porównaj swoje nacjonalistyczne piersi z surową postawą nocy. Mieli szczęście w ich nerwowych tkankach, ale nie wszystko zostało zabrane, coś, co przeżywa w moim lesie, które napełnia mnie dumą; i pozostaję ostatni strzał w moich paskach papieru, ja spożywane ich trywialne dzień i krótki chwały, dał im ich myśli wiarygodnego środowiska i zamówić ich potraw połysk. Mój świat nie kończy się w swojej wolnej woli, ani moim przeznaczeniu z jego nieobecnością, utrzymuję się w moim indywidualnym istnieniu.

Od jednej do dwóch minut piosenka rozprzestrzeniała się i kończyła się zdaniem. Ja jednak nie słyszał, a ja wskoczyłem tchórzliwie przez drzwi, nie odwracając się, opuściłem to miejsce, chciałem ukryć wstyd pozostawia obojętnymi spadających z drzew. Udało mi się tylko usłyszeć jego pożegnalne słowa:

Odeszli, zostawili mnie pozując w morzu sensualizmu, nadzieja współistnienia zniknęła, gdy moje pragnienie zderzyło się z pragnieniami ich woli. Czy nie lepiej jest określić z genezy życia z szarfami wiecznego szczęścia? Jak mogliby odrzucić łaskę mojego ciepłego gniazda? Już wiem!, To co wrzuciłem mój projekt w piątek 13 grudnia 1313. Ale mam jeszcze pieszczoty mrówki, mole łaskotanie, opóźnienie sowy oddychać. Proszę Boga o pozwolenie na wejście do reszty zapomnianych.

Ten drżący głos ustał, kiedy uciekłem od zbrodni. Kiedy napotkał granice świata -Moje oczy, twarz miałem wyciągnął ręce straciły tkliwość, moja twarz była przywiązanie do starego pnia. Ogrodzenie przeszkodziło mi w ucieczce. Światło się skończyło, zapach zimy przejął kontrolę nad moim życiem.

W ich spacer z kierunku bramki, lucubraba własną śmierć, został toczy swój unikalny walka między strachu nie jest, a właściwie zakończona, drobiazgowo zaplanowany najdzielniejszych swoim krótkim akcie życia, ponieważ to było naprawdę dość młody, ledwie była o trzydzieści osiem lat i już miał dość tego życia. Zadawał sobie natarczywie, czy to była najlepsza decyzja, którą podjął, aby wyrzec się tego świata. Zatrzymuje się pod byle pretekstem, myślę, że w zasadzie nie osiągnie planowanego sceny do wykonywania swojej zagłady siebie, aby wziąć w swoje ręce własną śmierć, a nie oczekiwać, że będzie naturalna pogorszenie ciała lub nieszczęśliwym mu awaryjny decydować o końcu swoich dni. Zastanawia się, czy ktoś za nim tęskni i ile czasu zostanie zapomnianych, aby zioła zdobyły miejsce jego wiecznego spoczynku. Powoli, ale pewnie zbliżało się do uzgodnionego miejsca. Co, jeśli był tego pewien, to, że nie chciał tego, co czytał w poezji, która nie pamiętała jego tytułu ani autora:

Postanowiłem Patrzyłam mu iść na wschód, idąc z rozpostartymi ramionami, przypominający ukrzyżowanego oczekiwać, aby otrzymać boskie błogosławieństwo i światło.

Teraz tylko cudownie płynął, wiatr pieścił go słodko, a stopy chłodziły słoną wodą Zatoki Meksykańskiej.

Czasami małe ryby starannie gryzienie Jego skóra była jak przyjęcie do inności, wszystko to spowodowało, że nieskończona satysfakcja, twarz miał uśmiech, który zdawał się mówić, poznałem!

Niewystarczająca lekkość, że nie mogę wziąć tyle szczęścia, że ​​pogrążony w poczuciu szczęśliwości arogancki, myślał, że był w raju.

Mewa ostrzegła go, że tonie, że jego najlepsze próby pozostały na suchym lądzie.

Minęło dużo czasu, nim zdał sobie sprawę, że jego próba się nie udała.

Wrócił chłód, strach.

Rozwiązano jego decyzję o rezygnacji z istnienia, jednak coś uniemożliwiło mu umieranie:

Czy to Bóg, jego projekt lub łaska tego ranka uratowała mu życie i dała mu nową szansę na szczęście?

Popłynął i po kilku minutach dotarł do brzegu.

Natychmiast położył się na kamieniach, odchodach i pustych puszkach, znów poczuł zapach człowieka i był zadowolony, że wiedział, że to ten zapach.

Jego ubranie zaschło na jego ciele.

Energetic podszedł do domu swojej matki.

Nigdy sobie nie wybaczy, że nie miał w swojej ręce możliwości ukończenia swojej istoty, połączenia się z wszechświatem; myślał nawet, że może osiągnął absolutną wiedzę, a przed tym faktem lęk przed śmiercią kończy się poszukiwaniem wiedzy o sobie i świecie zewnętrznym; to właśnie to wyczerpanie przyspiesza wyrzeczenie i stawia nas w boskim stanie, zakładając w naszych własnych rękach koniec naszych egzystencji. Nie ma więcej strachu niż strach przed niewiedzą, ale kiedy wiadomo, że wiedza nie jest wystarczająca, aby wyjaśnić istnienie, i że poza tym jest zasłoną mayi, która łączy rzecz i przedmiot, nie pozostaje nic mówi, że niemożliwe jest poznać siebie i ta wielka wiedza zamyka wszelkie znaczenie, które przywiązuje do czegoś lub kogoś. Dla Syzyfa jego życie miało sens, nawet w tym potępieniu wiecznego podnoszenia i opuszczania kamienia w kierunku góry, że minimalne powtórzenie pozwoliło mu nadać sens jego egzystencji, życie ludzi nie jest bardzo odległe od życia Syzyfa, aby wypełnić brak strukturalny jest możliwy tylko w tym nieskończonym powtórzeniu, gdzie istota umiera w każdej chwili, a mimo to trwa i żyje.

Było to miejsce, na skraju głębokiego, bujnej urwiska, gdzie echo odbije jakieś życie myślał, że stracił, gdzie orły i sępy unosił cięcie i ustawianie wdzięczne postacie, wydawało się, że z zadowoleniem przyjął go, a chmury były palmy ręcznie za pomysłowych wzorów mogłoby designarles do zapoznania się z cel i podkreślić zwiastują ludzkości. W tle potoku, który snaked zaginął wśród drzew mango i monumentalnych skał, które na pewno będzie odpowiedzialny za zniszczenie ciała i rozprzestrzeniać jego krew. Przez patrząc w kierunku zachodnim mógł odróżnić miękkie plamy nadal otworzyć kilka puebluchos którzy ledwo przetrwały kryzysu gospodarczego, który dotknął stanu Veracruz. Aby dostać się do tej fatalnej i pięknym miejscu musiał przejechać kilka magicznych miast nie wiem, czy były one nazywane magiczne dla swojego folkloru swojej kuchni, jej bujnej i pięknej przyrody, lub pod warunkiem, że jego mieszkańcy byli magia aby końce dwa tygodnie, aw wielu przypadkach udaje tylko poświęcić trochę pokarmu do żołądka w ciągu dnia, w którym napięcie jest obecne zło bogaty-biedny dialektyka, bez możliwości być synteza, która rozwiązuje sprzeczność, absolutny samorozwój Hegla staje się niemożliwe.

Bezpieczne wyszedł z domu i zabrał droga w kierunku miasta Coatepec, w jego Chevy 98 szosa zrobił nie więcej niż pięć minut, aby dotrzeć do wspomnianego magiczne miasto, tym więcej trzeba było opuścić miasto ruchu Xalapa oraz wąskimi uliczkami, jego urbanizacji wykonane Madrazo improwizacji, a następnie desmadrar nawierzchni utwardzonej i wziąć udział w losowaniu, piękne pockmarked Xalapa. Przeszedł bez nieszczęście Coatepec i Teocelo kierowany do innego magicznego miasta.

Xico-Teocelo że podróż można łatwo wymienić na drogę śmierci, ponieważ jest to wąska droga dwukierunkowa, która ledwo zmieścić dwa samochody. Łatwo, jakby zatrzymał się w tym samym czasie iw tym samym miejscu na drodze tych dwóch pojazdów, pasażerowie by uścisnąć mu dłoń, nawet pocałunki i pieszczoty lub matkę byłyby złamane. Droga, która nie ma ani na jotę miejsca na parkingu, po prawej stronie potyka jeden ze ścianą górujący pełnego skał grożących spadać, a po lewej stronie, urwiska, że ​​ubezpieczenie nie pozwala rozbitków. Súmele wiele krzywych i stokach. Jako wielki mesjańskiej i apokaliptycznej bohatera bez nieszczęśliwego Traveso ścieżce śmierci, powiedziałbym nawet bardzo szczęśliwy, ponieważ kilkakrotnie, poprzez przyspieszenie prawie przewróceniem lub kolizji z samochodów pochodzących w przeciwnym kierunku. Przyniósł błogosławieństwo ojca i doświadczenie w obsłudze, po dokonaniu przez kierowcę więcej niż 20 lat taxi, pomimo posiadania dwóch stopni i kilka kursów dyplomowych.

Przybywając w Teocelo, po drugiej stronie portalu jak Łuk Triumfalny, zatrzymał się w restauracji znanego jako El Caporal oferuje typowe dania z regionu, będąc jego główne żebra obiektów z miodem i zakwaterowanie w typowych drewnianych domków ; Po raz pierwszy spotkałem ogromny głodnych produkt kilku dniach postu, a następnie poprosił o kabinie jak to był środek tygodnia, nie było wielu gości, więc powiedziałbym, że było się tylko, ponieważ oprócz kierownika, człowiek już w wieku i dobry stan zdrowia, który był odpowiedzialny za podejmowanie wszystkich zarejestrowany i przypisany kabiny, naładowany, czekał stoły, ułożone łóżka, słusznie nadaje mu przydomek tysiącu zastosowań, nie było tylko kolejnym gościem, który żył w kształcie chaty stałe, była starsza kobieta z przewidywalnymi nawyków, które popełnił żadnego hałasu, jego chód był ostrożny, wydawało się, że nie chce dać oznak życia; z wyjątkiem dni idzie do swoich badań lekarskich, możemy powiedzieć, że był świadomy istnienia, bo lubił go bardzo perfumowany i ubrany w jaskrawych kolorach. Na szczęście jego kabina była na przeciwległym biegunie naszego przyjaciela, więc jego życie ostatni wykład nie może zostać przerwany, a sam dyktować jak zaplanował.

Wszedł mały domek, z łóżkiem pojedynczym, małym Buro, bambus dzienną składającą się z dwóch małych kanap bez poduszek, które były bardzo niewygodne siedzieć na nich, więc zdecydowaliśmy się usiąść na łóżku. Przesunął dłonią nad łóżkiem dając trochę presji na nią, aby zobaczyć, czy był wygodny. Dobrą wiadomością jest to, że był tam stolik i krzesło w tylnej części domku, który wydawał się wystarczająco, aby usiąść i napisać, jak chciał, rodzaj testamentu teoretycznej, więc wstał z łóżka i podszedł do stołu, ciągnąc osiadł krzesło i wyciągnął mały napis, który przyniósł schowany w tylnej kieszeni spodni i zaczął czytać na głos, jak to miał w zwyczaju:

Baner cała mokra, poobijany, zamontowany na ramieniu, wracając do domu, rzeczy nie poszły dobrze, iluzja zniknęła przed bramami „zakopane” orzeczenie sądu było nieoczekiwane, walidacja afront, oszustwa przyszedł jako „nakazał zrobić” niczego ani nikogo wykluczyć, wszyscy spiskowcy spełniła swą sytuację Juntilla rolę w spektaklu, a kurtyna zapadła cisza, i nie było wiele do zrobienia.

Pomyślał i przechowywane wyrzut, że jesteśmy tak podatni na przestępstwa na „embestidura prezydentura” był przyczyną, albo po prostu była pomyłka, albo ślady kolonialnej niewoli żyją w duchu Meksykanów, których można kopać, kraść lub oszukiwać, ale nigdy nie dotykać swojej dziewicy ani szefa. To, że vox populi był mirażem, który potwierdził, że zamierzamy wygrać; a na samym godzinie Ameryka kontra Guadalajara partia przyniósł obchody ekscesy wygrać i pokonać innych, co uniemożliwiło ich do głosowania na nas, albo po prostu nie mógł iść większe siły wypadków, pogrzeby , seks, ligues, życie, śmierć; i tych nielicznych, którzy byli, wydaje się, że zapomnieli o kogo będą głosować, czy też jest to piękna dama lub grzywny pan przekonał ich znaczenie ciągłości i przekonany o „przywództwo” z „Chaparro brzuchaty” zmieniły swoje zamiar głosowania 14 milionów głosów i głosów nie odzwierciedlało twardości statystyk, które przypisywały nam jednoznaczne zwycięstwo, w którym te głosy pozostały, gdzie te głosy są, myślę, że nigdy się nie dowiemy.

Wszystko było, nic nie mogło ukryć, nawet najbardziej intymny, jego wyrok został wystawiony, z niczego może być objęte, to ja wahała się od zewnątrz zlecenia, stałym poziomie, a głęboko w podziemnej rzece, jej namiętności, ich pulsacje.

Niestety zostały odkryte, wszystko to w biały dzień, bez cienia, bez duszy, bez niczego ani nikogo obwiniać, to właśnie on, tysiąc płaskowyże, pobłażliwy wypaczyli łaskawej retrograduje, najbardziej czysta diabelskie, tu i tam.

Akt wolności, pierwsza zasada błogosławieństwa, tylko on to osiągnął.

Po upadku, wszyscy przeszli do przodu, nad, pod nim, jak gdyby nie istniał, jakby nie powiedzieć, jak wszystko znaleziono musiał iść i nie liczą się wśród nas, nawet nigdy nie liczono, uniwersalny amnezja, że ​​zapomina o nas pierwsza chwila wolności.

Tak rozpoczął prolog książki, która odbyła się stolik w poczekalni, bawili się czekać, aby zadzwonić do mnie przyjść do konsultacji Dowiedziałem się później, że opóźnienie było dlatego, że pacjent nie stało przed ciśnienie wzrosło, a lekarz musiał zastosować się do normalizacji swoich funkcji sercowo-naczyniowych, więc zrobił to, że pacjent wyszedł z bardzo dobrą twarzą, jakby nic się nie stało.

Minęło kilka minut i asystent kazał mi iść do biura, doktora, dożywotniego przyjaciela, pozdrawiam jak zawsze, wylewnie, tak jak ja; po początkowym protokołu, zapytał mnie, co powód konsultacji?, powiedziałem mu, że czułem się niespokojny i chciał dać mi „checada” Made zwykłą rutynę, elektrokardiogram, biorąc puls, i wreszcie, skanowane W końcu powiedział mi, żebym się nie martwił, że wszystko idzie dobrze, że jestem tak dobry jak młodzieniec. Zadowolony z jego słów, pożegnałem się optymistycznie i wycofałem z biura.

Subtelny zapominanie kierowane moje obawy, moje ubrania wyschły, a sztandar wpadł do stałego deszczu miesiącach jesiennych, krótka spódnica z dziewoja mnie odzyskać wyprostowaną postawę, a firma udał się do mojego domu dla nowa iluzja, nowa kampania na rzecz życia społecznego, przybyłem szybko i usiadłem na moim biurku.

W słabym świetle, bardzo późno zacząłem pisać, bardzo szczęśliwy, bardzo klarowny, powiedziałbym bardzo ludzki, zbyt ludzki, zacząłem kolejną fikcję mojego życia:

Dziś pada deszcz, zawsze szczęśliwy deszcz, to czysty deszcz, bez ciężkich chmur, bez grzmiących promieni, bez komarów, straszny, czysty. Dopóki możemy chodzić w deszczu, szczęśliwy, bez pośpiechu, połączoną z siebie, myśląc o nas, czując jej nieskończenie spadające krople i pieszczotę, a czasem smooch nas, szeptać niepublikowane wiersze. Wczoraj powiedział „my krople deszczu, wesoły krople szczęśliwych dni, jesteśmy dni bez pośpiechu i kosmaty chmury ... jesteśmy po drugiej stronie drugiej i znaczenie języka, jesteśmy piękne i figlarny wiatr” ... Cóż, nie sądzę Jestem szalony, po prostu nie są wiersze dosłownie, jeśli nie dźwięki, które sprawiają, poezję, wszystko co robię jest tłumaczyć im, jak to jest w innym języku, języku kropli.

Dzisiaj obudzić się w złym humorze, ponieważ nie pada deszcz, to deszcz jest na mnie zły, kto odgadł moje myśli i może powiedzieć, kiedy powiedziałem w moim sercu, gdy zostanie on usunięty?, Czy to, że umarł, nie mógł ostrzec swoją śmierć, bo nawet kiedy nie wierzę, wszystkie istoty mogą ogłosić naszą własną śmierć, czekać, oto nasz dobry przyjaciel gołąb Gertrudis, to na pewno, jeśli wiesz złe wiadomości lub złe dobro, teraz czekać ponownie.

Ger, czekaj, chcę cię zapytać o deszcz, dlaczego dzisiaj nie przyszedłeś? Z pewnością ukrywasz się tam, jak zawsze w uścisku przygodności.

Powiedz mu, że za nią tęsknię, i że się martwię, moje myśli oscylują między próżnością a niesławnym śmiertelnym omenem, śmiercią. Powiedz kolejny dzień bez niej nie mogę tego wytrzymać, muszę swój spadek, swój radosny szept, jego dotyk i magię kurtyn wodnych sprawia, że ​​przejście z jednej rzeczywistości do drugiej w sposób przyjazny i świeże.

Powiem ci przyczynę jego nieobecności, to prosta rzecz, mam nadzieję, że rozumiesz.

Nasz deszcz musiał szybko opuścić do innych miejsc, miejsc gdzie one potrzebują go w inny sposób, a ten „inny sposób”, mówię, bo znam swoje podejrzenia, swój narcyzm, twój egoizm; ponieważ wiem, że ją kochasz, a ona jest istotą uniwersalną, która nie może należeć do nikogo, z wyjątkiem ciebie, samolubnego śmiertelnika, wielkiej głowy i stóp błota.

Poszedł do miejsc, w których są ludzie, którzy potrzebują go, aby przeżyć, aby wyżywić swoje ciała i nie umierać, tych, którzy nie mają nic przeciwko słuchaniu poezji lub tłumaczeniu naszego twórczego deszczu. Tak proste, jeśli ona nie przyjdzie, nie będą mogli kontynuować, nie będą mogli kontynuować, umrą.

Kiedy skończył czytać, spojrzał na zegarek i było już prawie północ, czuł głębokie pragnienie przerwania pisania, ale przeczytał drugi akapit:

Nasz deszcz musiał szybko opuścić do innych miejsc, miejsc gdzie one potrzebują go w inny sposób, a ten „inny sposób” Mówię to, bo wiem swoje podejrzenia, swój narcyzm, twój egoizm; ponieważ wiem, że ją kochasz, a ona jest istotą uniwersalną, która nie może należeć do nikogo, z wyjątkiem ciebie, samolubnego śmiertelnika, wielkiej głowy i stóp błota.

Catapulted wstał natychmiast po przeczytaniu, że ostatni akapit, poszedł do łazienki, włożył ręce i kształcie miski niech spadek wody i przerodzi w dłoniach, nie mogąc się powstrzymać, być wystarczająca, aby utrzymać aby otrzymać go w pełni, aby przejąć wodę szukając ucieczki od ich małych rączek, a spadek precípitemente co bruzdy kontynuować ucieczkę, gubię się wśród innych stworzeń na swojej drodze. Zamknął klucz i tylko zobaczył, że mała woda, która pozostała w jego rękach, została utracona między przestrzeniami, które nie mogły zakryć jego rąk, bez względu na to, jak mocno je ściskał. Wyszedł z łazienki, wrócił do stołu i wziął list i wyrzucił go do kosza, który był po jednej stronie stołu, ujrzał liście spadające do kosza, a jak niechlujnie osiadł na dnie. Zdecydowany nie zwracać się jeszcze bardziej do koszyka, wziął ołówek i próbował pisać, ale zmęczenie powaliło go płasko na stół i głęboko spał.

Marzył oczekiwanego nowego ognia, marzył walczył prawdziwą matką wszystkich bitew i był opasany chcąc wydostać się z tym uznaje się, że rzeczy naprawdę nie poszła jak przypuszczał, że jego wysiłek nie wystarczy a jego inteligencja nie miała blasku przy innych okazjach, powiedział ponuro, popatrz na nas teraz, tkwiąc w tej nędzy, czekając, aż niebezpieczeństwo minie.

Zastanawiał się, jak długo się stało? I odpowiedział, znajdę się wiecznością, jestem otępiały być w tym jednym miejscu, szkoda, że ​​nie było więcej miejsca, wreszcie te skurwiele domagać się patrząc na nas, ubezpieczenie zapłacili bardzo dobrze aby nie popełnili błędu w misji eksterminacji nas.

Nawet w tych warunkach nadal wydawać rozkazy Horacio który był kilka metrów od niego, szepcząc, należy obserwować, pewny, że jeśli będzie znaleźć na tej stronie, niewiele nam pokrycie krzewów, a kurwa drzewo migdałowe lub Nie ma nawet liści, kurwa z tegoroczną suszą, ani nadziei, że padnie.

Nagle mówi do nich: "Zejdźcie! Używają psów tropiących i bardzo mocnych świateł", w cichym monologu. „Tak to boli pieprzony rząd, co zrobiliśmy, to nic dziwnego, umieścić w położeniu jego” niezawodny „system bezpieczeństwa, jak gdyby wiedzieli, że problemem nie jest technologia, ale ludzie, którzy go używają, jako podatne jako Przekupić tych skorumpowanych biurokratów. W każdym razie, co oni, kurwa, pieprzą.

Kontynuowała milczy harangue, niech nie spać, rzeczy są suki, nie ma czasu na rozrywkę, jeśli pozwolimy nasz strażnik my wkręca. Efraim był trochę dalej, na próżno, aby usłyszeć, co mówi cicho, zapisane oraz dokumenty dałem ci są niezbędne Nie zapomnij zawierać nową teorię społeczną, która będzie uratować ludzkość od jej samozniszczenie, koncepcyjne schematy nowego porządku społecznego; mitycznym więzadła spójność społeczna jest w trudnej sytuacji, system demokratyczny nie jest już mitem, a zatem niewykonalny, rzeczywistość społeczeństwa, szorstki, zimny, domaga się innego języka, taki, który oznacza inności ciszę , złowieszczy, śmierć, która włącza ich w znaczący łańcuch. Siły zła, ściółki instynktu będą odporne na zmiany, nie należy zapominać, że jesteśmy w wojnie, aw nim, istnieje zabitych i rannych, którzy przeżyli i więźniów, przegranych i zwycięzców; dla nich musimy usunąć je z ich pociechy, z ich próbek dobroci, musimy ujawnić ich prawdziwe twarze i zabrać Inicjatywę dla Meksyku. Nie prawda, co mówią o nas, z ich brudnej wojny zostały oczerniany przekonaliśmy zwykłych ludzi, którzy stanowią zagrożenie dla Meksyku, że nasze intencje są wypaczając porządek publiczny i spowodować tworzenie fałszywych moralność i sumienie naszej młodości, wszyscy w przeciwieństwie do tego, nasza walka demystifies i pozwolić inny widok ludzkiej natury, od jego pochodzenia wydany przez fałszywej świadomości Logosu, prawdy, nasza skarga nie jest nowy, Nietzsche zrobił; zdradzając fałszywą świadomość Zachodu, który transvaloró podstawowych znaczeń dobra-zła, aby usidlić moralności niewolniczej, kulturę składania, w oparciu o pobożności chrześcijańskiej, i winy psychologicznej.

Rodrigo, który był praktycznie na nim, kazał mu przekazać mój telefon komórkowy. Muszę zadzwonić:

Po kilku próbach udało mu się komunikować z innymi ich correligionarias zwanych Amparo i mówi, zwracać uwagę na to, co mam zamiar powiedzieć, to zależy od nas z tego, to są bardzo delikatne, wpadły w zasadzkę i straciliśmy Wielu wojowników, wierzę, że jest wśród nas informator, zna dokładnie wszystkie nasze ruchy i warunki walki. Zadzwoń na naszą kontakt w Peru, być informowanym o wszystkim powiedzieć, że plany w dalszym ciągu jak umówiliśmy się, że nie ma żadnych zmian, że wojna jest naszym jedynym wyjściem, że dialog nie powiodła się, nie ma możliwości inteligentnego dialogu The bezpłodny odmawiają dobrowolnego ewolucji, musimy je zniszczyć, usunąć je z nich nie możemy zrobić coś zmienia świat, a wręcz przeciwnie, są one niebezpieczne przeszkody. poszukuje również królowej południa z nimi skontaktować osobiście, nie komunikować się inaczej, nie ma informacji o wiele nieszczelności i musimy chronić to, Jego zmartwychwstanie jest niezbędna, ona przynosi dobre wiadomości, kiedy go zobaczyć komentować dzień zgodzili się wyjść na jaw, przyjąć najwyższe dowództwo tego ziemskiego świata i zainaugurować nową erę. Wreszcie, zrób mi przysługę dla mojej żony i dzieci i powiedzieć im, aby nie pozostawić gdzie jesteś, z dala od ludzi i wyczulony na każdą zmianę sygnału adresu, nie martw się, powiedz mu, że jestem w porządku, i kiedy mogę komunikować się z nimi.

Ciąg dalszy rozmowy z Amparo trochę nerwowy i awaryjną, wiesz, co masz robić, żaden margines błędu, organ zanika w kontakcie ze światem idei, ciało jest zaznaczone niezmywalnym atramentem, muszą być czyszczone, a nie przez pożądanie, ale wymazanie całego bękartu z Zachodu wydrukowanego na naszej skórze; musimy zawsze odnawiać naszą skórę, rozwijać nowe ideały i sprawić, by wieczne milczenie pojawiło się przed uzgodnionym, długo przed początkiem i końcem naszych istot.

Przerwał połączenie z Amparo, gdy udało mu się usłyszeć silny grzmot, przeszywający dźwięk był przedsionkiem ciszy, noc stała się czarna i pedantyczna. Odgłosy ustały, głosy ucichły, nie słychać było więcej niż odgłos silników samochodowych, a na końcu cisza stała się całkowita.

Następnego dnia, scena była Dantesque, rzucone wszędzie, zakrwawione ciała, każdy z analogicznym coup de grace, scena udało się wydawać, że to niebezpieczne przedmioty antyspołeczne dano sztywny opór, a nawet gdyby były lepiej uzbrojone bohaterska armia krajowa z końcówką uzbrojenia, zabito i umieścić na liście najbardziej poszukiwanych przestępców niskie. Z pewnością lista crescendo w nieskończoność, gdyż każdy dzień jest bardziej niebezpieczna jak świętoszkowatym John Baker kolonii The curmudgeonly Doña Chole sklepu na rogu, Robertico osioł nigdy nie przekracza 5 ° stopień, tym lubieżny profesor Don Carlos, który sieje patrzy breeched swoich uczniów, Javier lepiej znany jako „chiński”, Pedro Infante z placu budowy, bo cały dzień śpiewa „amorcito serca mam pokusę, by pocałować ...”, przypominając jego ukochana i kochał Rebekę, którą wyznaje duchowej wierności, ponieważ w rzeczywistości nie wyjdzie z congales szuka kogoś zatopić zęby, wreszcie, co również listę brakujących prawdziwa winę za niepowodzenie eksperymentu społecznego ładu demokratycznego, którzy wzmacniają-genetyk wyższość biologiczna między teorią człowieka, który rzuca prywatną Budowa zniszczyć RÓWNOŚCI reklama wśród wszystkich od ślepej wiary w racjonalność. Nie ma takiej równości, są biologicznie i genetycznie istoty najwyższej, list nie oznacza różnice, a moc jest przekazywana genetycznie, a nie poprzez powtórzenie obsesyjnej świadomości odwołując się do zdrowego rozsądku (dowiedział się oczywiste, prawda) i racjonalności (Wydział rozeznania, który charakteryzuje mężczyznę), Hitler wyłania się z popiołów i pozycjonuje się jako prawdziwego naukowca społecznego, może gdybym wygrał my zaoszczędziliśmy dużo cierpienia i tylko zmarłych były te z II wojny światowej, który zabił więcej osiągnięcie tego mitu i demokratycznej legitymizacji jedną myśl, że przez wojny; Nadal płacimy drogo za przywilej racjonalnego myślenia.

Później pisze: To było dawno, że pamiętnego dnia, moje rany zostały wyleczone, nadal trudno uwierzyć, jak wyszedłem pozbyć tego uboju, straciłem wszystkich moich wojowników.

Teraz dziękuję moim ukłucie uwodziciela, który sprawił, że umieścić ten ciąg z tej ogromnej powiedzieć, że klamra w kształcie byka głowy, bransoletę ze stali nierdzewnej, co pozwoliło mi uwierzyć, że nie jest to najlepszy z możliwych światów.

Stopniowo Byłem przebudowa sieci moje radykalne wyzwolenie, stopniowo zobaczyć, że wiara zanika w kontakcie z rzeczywistością, warunki sprzyjają rozpocząć prawdziwą matką wszystkich bitew, a ponieważ nie ma marginesy czas, próżnia stopniowo chwytając przestrzeni publicznej i umysłach ludzi, wszyscy wiemy, w głębi serca, że ​​wiara jest tracona w naszych mitach założycielskich, że „to” jest wołając zbudować nowy scenariusz ludzki

dwa wyjścia jest zatem powstać spontanicznie lub nadzieję, że nowy Arystotelesa i Platona, a my odsłonić nową teorię społeczną zastąpić naszą zgrzybiały cywilizacji zachodniej ściółki pulsacji lub zrobić swoją pracę nagle i bez litości.

gdyby nie spędził dużo czasu tajemnicza dni łaski pozwolono kontynuować myślenia o najlepszym z możliwych światów, aby powrócić do spełnienia rants rzeczywistości plastikowej że ludzie, którzy tworzą społeczność.

Powrót z tajnego posiedzenia froncie Rzeczypospolitej Miejskiego, natknąłem się po przybyciu do domu z fatalnym historii, ludzie zajęła z martwych do nowego bohatera, martwe ciało do brzegu trochę, myślałem że obraz będzie musiał poruszać sumienia i poczucie solidarności ludzi przelewać wszędzie rozpoczynając ruch radykalnej zmiany i kres barbarzyństwa i sprzeczności, które zostały budowania naszej przestrzeni publicznej, ale poza skończony męskość w sieci, nic się nie stało, wszystko było gestem miłości bogatych krajach europejskich do wielu wojny przeciwko SI nękana imperium że jest zakłócony interesy geopolityczne. I krzyk podziękowań dla wysiedlonej, mamy Merkel! Życie trwa tak jak zwykle.

Poszukiwanie odpowiedzi na wyczerpaniu społecznej teorii człowieka jest pilna, martwy Akumuluj tysiącami, głód, wojny, przestępczość zorganizowana, handel narkotykami, wyzysk pracy, trawienie, choroby, itd. Rasa przywilejów jest uzbrojona, broniąc się gwoździami i zębami oraz jednym lub innym pociskiem, jego prawem do wyścigu, aby nadal rządzić tym ludzkim światem. Prawdziwi królowie demokratyczne bez korony, prędzej czy później, w przypadku braku nowych mitów nawiązują do utrzymania kłamstwo społecznych, bezwstydnie się do przemocy.

W szczycie tej politycznej i filozoficznej zwiastunu obudził się, dąsając, odwracając głowę i tors od stołu, który służył mu za łóżko.

Bez zdarzeń losowych, nawet bez śniadania przebrał, włożył białą szatę z długimi rękawami i wziął to, co widział, klucz do swojego chevroleta i skierował się do podawania kabin płacić za hosting, dotknął drzwi i tym samym opłata, starzec wyszedł i powiedział tozudo również crabby, co chcesz!, nie odpowiadając wziął torbę z jej szaty kilku zmięte rachunki i umieścić je w ręku, mówiąc nic odtworzone jego kroki i sam wsiadł do swojego samochodu i wrócił na ścieżkę związaną Monte Blanco to, że rachunki przekroczyły koszt kabiny, ponieważ stary tozudo milczał i tylko wymamrotał coś niezrozumiale.

Podczas podróży do Monte Blanco fatalnej miejscu wybrał się ponownie połączyć z innością, z Bogiem, przypomniał sobie, czekając niecierpliwie na przyjazd autobusu, pamiętał sporadycznie wyjął zegarek kieszonkowy do oglądania godzinę, aby zmierzyć swój czas, aby nadrobić czas swojej obecności. Spędzili tylko dziesięć minut, czekając na autobus i żyli tak, jakby byli wiecznością.

Właśnie w chwili, gdy spojrzał na zegarek po raz jedenasty, udało się wyróżnić na ile pożądane autobus w kierunku przystanku, gdzie czeka na niego z niecierpliwością. Nagle przez jego ciało przeszedł nieopisany chłód, a głęboki smutek opanował jego duszę, autobus przeszedł bez zatrzymania. Po kilku minutach w końcu pojawił się inny autobus, a ten wydawał się być w służbie, więc szybko wyjął kilka monet, aby zapłacić za bilet.

Kiedy autobus się zatrzymał i już miał się wspiąć, usłyszał głos, który kazał mu się odwrócić, pomyślał, że to stary przyjaciel, który poprosił go, żeby nie wsiadał i nie czekał na niego. Nieco zaniepokojony i oszołomiony, wysiadł z autobusu i został, czekając, podczas gdy autobus zaczął, i zgubił się w następnej krzywej.

Człowiek, który okazał się stary przyjaciel i wezwał go, zatrzymał karierę i osiągnął rozgniewany przystanek w konfrontacji z nim, a nawet obrócić na niego patrzeć, tak wypowiedział zdanie, które oderwał duszę: cholera autobus znowu mnie opuścił! , nie było ani jego przyjaciel, ani ktokolwiek wiedział, był kolejnym niecierpliwy prostu chciał złapać autobus i krzyknął kierowca autobusu podczas wyścigu czekać na niego, a nie było go, kto idzie.

Małomówny odwrócił wzrok na ścieżce gdzie autobus miał przyjść, wrócił do swojej rutyny patrząc na zegarek i wędrować z jednej strony na innym przystanku, aby włączyć do wewnątrz zgubić się w sobie.

Spędził kilka minut, gdy inny pożądany autobus pojawił się, nie zdając sobie sprawy, że monety miał je w ręku, próbował otworzyć torebkę wyodrębnić wypłatę przejścia i uderzył monety w ręku, które rozprzestrzeniają się wszędzie przedtem nie miał innego wyboru, jak tylko zdobyć monety, ponieważ w tym oszczędności i gospodarka była bardzo surowa i nie mogła pozwolić, by niektóre monety zostały stracone. Więc, spokojnie, podniósł je jeden po drugim, aż wszyscy je mieli.

Najbardziej niesprawiedliwe, że facet, który uczynił go stracić poprzedni autobus, nawet nie próbował mu pomóc zbierać monety lub przynajmniej powiedzieć kierowcy czekać na chwilę, szybko wszedł do autobusu, a on odszedł natychmiast.

Znów czeka lewo, tak, bezpieczne zasilanie nie wsiąść do autobusu uczynił go stracić coś bardzo ważnego, a jeszcze ruchów oporu, jak gdyby miał jeszcze raz, jakby nadal warto czekać. Brał zegar po raz jedenasty, tym razem wykonał nagły ruch, który przyniósł w dół patrzeć bezradnie, jak tylko uderzyć ziemia została złamana i części zostały rozproszone. Zrezygnowany nawet nie próbował powstrzymać upadku, nie mówiąc już o odzyskaniu swoich szczątków. Co więcej, jego gesty, które towarzyszą utracie zegarek oznaczający radością i pewnością siebie, jakby coś dziwne i irytujące było cofnąć z łatwością, jak gdyby miały wielką wagę, a radość wiosna się w wyniku tego zdarzenia. Nagle krzyknęła zgiełk, beztroski, arogancki i pewny dostał czekać. Jakby nie zależało czas, czas trwania, czas zbiegów okoliczności, tych obecnych chwilach staje się prawdą, w którym zdarzenie zachodzi inna, a to sprzyja spotkanie z innymi wzorcami przyczynowych złudzeń , moment chwili bycia tam, a nie gdzie indziej.

Czekając na coś, mieć coś, nie oczekując, że rzeczy mają i niech substancję tylko z punktu widzenia tych, którzy chcą wyglądać betonu. Być tak proste, widz, tak jak prosty fakt przestarzałej chwilą wieczności, które staje działania istot w labiryncie samotności. Być jedynie towarzystwem drugiego, być. Ale poczekaj, można to zrobić w dowolnym miejscu, w miejscu nie-chodzenia. Po długim czasie oczekiwania, chwycił jego ciało, jego nadzieje, zniecierpliwienie, jego przeznaczenie i zaczął iść własną drogą, nucąc deliryczną i spójnej wypowiedzi:

Ostatnim czasu czeka do żył, ostatni wiersz zostanie koronowany jego nadzieje być pierwszy, pierwsze skoki za burtę, dla kobiet, dla niej! Tak, na który może być sprawcą, ale to, o gołej skórze, o skromnym uśmiechu, o zgrabnym podołku.

Dziś będziemy się modlić w imię wielkiego zmarłego ojca zabitego przez pożoga chętni, pragnąc; Dzisiaj jest dzień zmartwychwstania, dzisiaj jest dzień, w którym będziemy się urodzić na rzecz dobra wspólnego, codziennego sprawiedliwości, że pęknięcie jest nazwą własną, a nie pęka, też. Tak uformowane, krzyż z oliwek w prawo, żółtym księżycem w środku, a czerwone słońce po lewej stronie; marsz w dół święty jedzenie, a obchodzi, kto będzie wyglądać, jeśli inna, biała maska, złapał staruszkę za rękę i rzucił go w przepaść; o kogo trzymać za rękę, nie jest tym, który jest znakiem krzyża, a kto ładować swoją jazdę na odwrocie fantastyczny. No, może nie tak sztywny zrobić tę próbę, daj nam śmiech, oklaski, prezenty i okazjonalne dotykowego. Ale nigdy nie przestaniemy patrzeć w stronę magicznej góry.

Jeśli możesz !, jeśli możesz! Hej unieść kosz i sprzedać te bzdury z drugiej strony, nie widzisz, że tu jest krem ​​z wyścigu.

You!, Tak, unstitched plecak, podnosi ramiona i włócznie wycie życia, napełnić płuca powietrzem i rzuca ostatni oddech, nie widzisz, że życie ucieka śmierć i będzie poważnie zakochany , niezadowolony, musiał być kobietą, nie zdają sobie sprawy, że kochamy ją do szaleństwa. Ale wróci, kiedy ją opuści, zostaw ją jak wszystkie swoje ofiary. Wróci i otrzymamy go tak, jak na to zasługuje. Ponadto przygotowujemy kilka zwrotek do życia: Alleluja, radość, czasami „TAK” w rogu był dzieckiem dziesięciu mokrych rachunki i sprzątaczka jej fartuch, dobre dla marki nowego kapelusza, który jest sąsiadem dziś prosi o rękę panny młodej, może już jest w ciąży. Ucztowanie będzie ślady, gallivanting, od nieuważnych twarze, muzykę rozstrojony smaków i zapachów, pocałunki i piski.

Te i inne myśli zalane jego duszę, ale to nie przeszkodziło mu w kontynuowaniu, przeprowadzić jego ciało, a czasem pozwolić na prowadzenie ciała. Doskonała podróż w obie strony.

Najdziwniejsze było to, że jego spacer doprowadzi go przez tych śmierdzących ulicach, te slumsy pełne brudnych bachorów, plotkarski stary i nieustraszonych zwolenników. Ale dzisiaj był wyjątek, i jak kameleon, wykonane że miejsce jego obraz i podobieństwo, a potem odwrócił się jeździć Banshee, i podobnie jak jego kolega był sporadyczny obdarty ktoś przechodząc przez tego miejsca; osiągnął taki stopień jego mimika lub kleszcze odważył podejść do niego, bo wiedzieli, że nie było nic do bani, bo w żyłach tych ludzi prowadził litrów alkoholu, gram i gram różnego rodzaju środków odurzających, a drugi przekąska.

Jakkolwiek obojętny kontynuował, poprowadził swoje ciało w kierunku rzekomego raju? Zachowywał się, jakby zmierzał ku wiecznemu miejscu wiecznego pokoju. Tego dnia nigdy nie spodziewałem zdarzenia, wielki oryginał odchylenie, teoria parenklizy, dał kolejny derrotero jego życia, i ruszył w stronę szczęścia ducha, do pochodzenia w chaosie nałożyła swoje prawo, wielki nieporządek, maculate pochodzenie.

Nie przeszedłby przez te miejsca, ani nie doświadczyłby tych wrażeń, ani te myśli nie przylgnęłyby do niego, z wyjątkiem rozpaczy oczekiwania. Tak się cieszę, chodził po schodkowej, która była jego specjalność, a nie dlatego, że marsz był jego ulubionym hobby, ale ponieważ ubóstwo czasami osiągnął taki poziom, że nawet nie ma taryfy. Nie przekroczył stu metrów, kiedy zdecydował się na inną trasę, wydawało mu się, że ta droga jest krótsza i pozwoli mu zaoszczędzić mu kilka milimetrów soli.

Ulica była typowa ulicy w pompatycznie oświetlone i zaopatrzone w doskonałych bankietach efektowne miejskich, gdzie myślę, że mogę zmieścić siebie dom, ale mimo marnotrawstwo przestrzeni, przynajmniej były właściwe, aby rozwinąć godności chodzenia przechodniów są tam mieszkał, bo wiedzą, że jesteś i mogę powiedzieć, że są jedynymi zwierzętami, które chodzą zawsze myśleć, że jesteśmy jedynymi, którzy opuścili ten świat.

Och, zła subiektywność, poddani, ukochani kochankowie, ssie.

Otoczone monumentalnymi budynkami, które zasłaniały uśmiechnięty księżyc, wznosząc fantasmagorię, wzbudzały strach przed każdym. Ofiara, przytomna i zastraszona cieniem tych gigantów. Ale postanowiłem kontynuował swój marsz, chciał dotrzeć jak najszybciej, ponieważ zależało, aby cieszyć się życiem jeszcze raz szczęścia zaniedbania ciała.

Przyjdź! Pójdźcie!, Nie bój się, jestem, usłyszał głos, który zdawał się pochodzić z nieba, mimo że był to głos Boga, ale to nie był głos był bardzo ziemisty, nawet znajome. Odwrócił się we wszystkich kierunkach, szukał kogoś, kto byłby odpowiedzialny za ten głos, ale nikt się nie pojawił. To był pełen odwagi i nadal bez zwracania uwagi na głos, pomyślała były cele samotności, bo nikt oprócz niego w tym czasie przechodził tam. Budynki wydawały się niezamieszkałe, nawet myśl, że nie wydał ich jeszcze właścicielom. Głos kontynuował swój taniec. Teraz nie mogę przypisywać samotności, to udał się do obszaru, na którym tłum wędrowny, przychodzą i odchodzą, a jak mrówki, nie przerywając spaceru od siebie. Wkrótce głos zmaterializował się, był to głos młodego mężczyzny, który dołączył do niego. Powiedział mu, że zawsze był blisko niego i nieważne, jak bardzo do niego przemówił, nie odpowiedział. Powiedział mu, że podszedł do niego, ponieważ się bał, a ponieważ szedł w tym samym kierunku co on, postanowił iść z nim. Młody człowiek powiedział mu, że wybiera się do innej dzielnicy, by złożyć zamówienie od rodziców. Chłopiec nie przekracza 15 lat, a jako taki, był pełen energii, zapytał go, czy on dobrze wiedział, że obszar miasta, a jeśli wiedział o legendzie idealistycznej samobójstwa. To wygląda jak obcy, zapytał, czy nie wiesz, że jesteśmy w karnawale? Rzeczywiście, wygląda na dziewczynka ubrana jak wazonie na markizy tego samochodu, jest królową karnawału, nazywa Clarisa, prawdą jest, co jest piękne, prawda?

Gdy odeszli od skandalu, zaczął opowiadać:

W pochodzeniu, czasie wieczności, bogów Olimpu, Gea zainaugurował porządek z chaosu, będąc z niebytu, z niczego. Zaczął historię. Urodził Ziemię, nad Morzem, w Hadesie, w istotach nienamacalnych i rozsądnych. Nawet śmiertelne poczucie winy i nie uczynić swój wygląd, marsz ku kulturze i rzeczywistości wisiał zawieszony w marzeniach, a boska tragedia wychwalał naszą obecność w tym wymiarze. Wyzwolonego mit kierować wrodzoną magię istot, które żyły tam, a nawet śmiertelnicy nie zostały nazwane błogosławiony, jednak ich udział w boskiej esencji i wieczność eter zalane jej krew. Logos utracony w przyszłości ukazał się w westchnieniu jednego lub drugiego zdradzieckiego boga, a ukradkowy zyskiwał na popularności.

Stwierdzono zatem narodził się oszustwo, słuchanie stanie pojąć wyglądały jednakowo nas głuchy, będąc obecny, byliśmy z dala, a świat o potrzebie jego wygląd, a wraz z nim niewolnictwo na ogień, przymus powtarzania tej samej chwili uzurpatorem Pierwotny

Prometeusz został wyznaczony -The previsor-, który wierzył, że potrzebowaliśmy swobodę być szczęśliwym, nie wyobrażałem sobie, że potępiają nas do wiecznego cierpienia, śmiertelność; do śmiertelnego pożądania, do śmierci.

Potężny Zeus z Olimpu rozpoczęła wściekłe promienie wobec tych, którzy czcili boga rebeliantów, rozpoczęła setki promieni przechodzących ciał śmiertelników naiwny, jeden po drugim padł martwy, a ci, którzy przeżyli tego pożałował, bo jego agonia była straszniejsza niż śmierć.

Oto pierwsze ofiary do wieczności, pierwszymi komentarzami uspokoić przekleństwa grzechu, pierwszy znak rezygnacji, utraty boskiego człowieka.

Bezwładnie bóg rebeliantów stara się chronić swoje ciało do nieszczęśliwych ludzi, krzyczał na nich, aby trzymać się z dala od ich religii, aby wziąć trasę ze wschodu, aby towarzyszyć mu w jego kary, poprosili o zbawienie ich dusz do Zeusa, boga sprawiedliwości, cywilizacji, równowagi.

Tymczasem potężny ojciec bogów, nie zadowala się kary wymierzonej na ich potomstwa, nakazał jego syn Hefajstosa, aby przygotować cholerny prezent dla kwot. To było jak dobry syn Boga, zaczął budować się być bardziej piękny i uwodzicielski kosmosu, nosicielem występku i zła niesie banalną reprodukcji człowieka, znakiem zwierzęcości Bello złej kobiety.

Kto inny mógł cieszyć się wydaje, że złowrogi i nieodpartą prezent, ale bóg oszustwa, Hermes, który dał brat boga śmiertelników, Epimetheus previsor- -distraído Pandory. Początek naszej uniwersalnej historii.

Obudził się i media pośpiechu, by otworzyć drzwi, i po raz kolejny wiatr figle na niego. Było dopiero po północy, a najciemniejsza, najintensywniejsza noc, wielka noc, zginęła. Ciemność wymazała wszelki ślad naturalnego światła, wraz z jego głównym źródłem, roześmianym księżycem. Dalej zaś, znów usłyszał kilka kroków pochodzących od głównej ulicy, był pewien, że to strażnik, który chciał zaimponować jak zawsze, chodzenie kroczenie głośno, potwierdzając swoją zdecydowaną wolę zaryzykować swoje życie, jeśli to konieczne, aby zachować bezpieczeństwo i spokój bloku mieszkalnego; ale po pewnym czasie, podzielić się z nami nasze marzenia i chrapanie, zawsze zdradził swoich ludzi, którzy byli głośno i chorowity, nikt symulację wątpił jednak, dzielili się prawdy, przeniesiony przez litość mieliśmy go do tego samotnego człowieka więcej 70, który dawno wyrzekł cielesnych pragnień i rozszyfrować tajemnice życia i spadł do pielęgnowania głębokiej, nieskończonej substancji: dobra i całe zaklęcie.

Chciał wierzyć, że to on wracał wcześnie i że wykonuje swoje zadanie, a nie strażnik.

Ręka dotknęła jego ramienia i powiedział mu, żeby nie kontynuować oczekujące, na pewno szedł z kolegami, i to była kwestia energii, pędu, a może przez godzinę, opuścił ostatni autobus o godzinie 11 po południu, więc musi być oczekiwanie na przejażdżkę, jutro będzie widać przez te drzwi, gdzie można oczekiwać, aby wejść, młodsi, szczęśliwsi, bardziej żywy.

Ponieważ był taki uparty, zasugerował, abyśmy poczekali do pierwszej w nocy. Wierząc, że śpię, znalazł się w ramionach Morfeusza i upadł jak śpiący pień.

Wczesnym rankiem obudził się i zobaczył mnie przyklejony do okna, rzucać na zewnątrz, podszedł i uścisnął mi zdrętwiały zapomniałem, co spodziewałem się, poszedłem z utraconego czasu, z chęci bycia wiecznie tkwi w nim i myśleć o tym, co przechodzi przez naszych żyłach, znakowanie nas z krwi i ognia, co sprawia nam wszystko jedno, co nas łączy.

Zagubiony w swoich wspomnieniach, monologów, tęsknot, lęków i pragnień, a także biorąc nadal bardzo świeże oświadczenie, które biegnie przez naszych żyłach, nie zdawał sobie sprawy, że był już na skraju urwiska, gdzie planował popełnić samobójstwo, ramionami, jego cały pomarszczony biały płaszcz, gotowy do szczytu w przepaść i zakończyć swój byt, powrócić do pierwszego doświadczenia satysfakcji i spróbuj wieczność, a może powrót do łona matki, a może spoczywać w pokoju.

Moment chciał dokończyć samobójstwo, ktoś chwycił go mocno, i uczynił go spaść do Przeciwnie, stabilnym i bezpiecznym gruncie, oszołomiony wstał i spojrzał który zapobiega consummating jego samobójstwo, był wieśniak Monte Blanco, A rzemieślnik o imieniu Evodio, znany mu. Evodio powiedział mu, Don, co zamierza zrobić, wszystko w porządku. Zakłopotany, nie wiem co zrobić lub co powiedzieć, zmartwiony i że nie odpowiedzieli podszedł do swojego samochodu, wsiadł i ruszył z powrotem.

Zszedł tą samą drogą, ponownie napotkasz światła samochodów z oddychaniem ludzi z neonów z nostalgii za co nigdy nie był w stanie to zrobić, ponownie ostoi, ekskrementów i pustych puszek, on pachnie znowu człowiekiem i był zadowolony wiedząc, że zapach, który był, że nieważne, że grzech pierworodny, że lament, że sprzeczność, że wściekłość; ale również, że śmiech, że niespodzianka, te litery, te wypowiedzi, to halucynacja, że ​​realne, że nie można zaprzeczyć, mam tu mężczyznę!, myśli samobójcze zostały zastąpione przez straszliwym głodem, pragnieniem, aby wykąpać się i dostać swoje Zaniedbane łóżko do spania głębokiej i spokojnej drzemki.

Pod samochodem i rezolutnie podszedł do swojego Fresco and Humid House.